Ι-δανεικές αγκαλιές.

Οι αγκαλιές είναι ο σιωπηρός τρόπος για να πεις σ’αγαπώ. Ορθότερα, η προσπάθεια κάποιου να δείξει την αγάπη του ή και να δείξει πως χρειάζεται αγάπη.
Πρέπει πάντα, όμως, να έχουμε στο μυαλό μας ότι αυτός που δίνει μια αγκαλιά δεν είναι πάντα ο δυνατός. Δεν είναι πάντα αυτός που αγαπάει πιο πολύ. Ισως είναι αυτός που χρειάζεται, όσο κανείς άλλος, την αγάπη.
Είναι λοιπόν είτε μια γενναία είτε μια δειλή κίνηση. Και αυτό δεν είναι πάντα εύκολα διακριτό, ούτε πάντα ανεξάρτητο. Συνήθως αλληλοσυνδέεται. Είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος.

Την αξία της την καταλαβαίνουμε συνήθως όσο μεγαλώνουμε.
Οπως τότε, όταν ήμασταν μικροί και δεν θέλαμε να μας πιάνουν από το χέρι οι γονείς μας γιατί το παίζαμε μάγκες και τώρα νιώθουμε περήφανοι όταν βγαίνουμε έξω μαζί τους. Ετσι και με την αγκαλιά. Οσο μεγαλώνουμε τόσο πιο εύκολα τη δίνουμε γιατί ακριβώς τότε δεν έχουμε πια να αποδείξουμε τίποτα σε κανέναν.
Εχουμε συμβιβαστεί με την ανυπαρξία της τελειότητας και γι’αυτό αναζητούμε την αρτιότητα της ατέλειας.
Εχουμε πια αποδεχτεί ότι η αγάπη είναι ο συντομότερος δρόμος για την αλήθεια. Την αλήθεια του καθενός. Και άρα την ευτυχία.

Ολα αυτά λοιπόν μια αγκαλιά;
Σαν να τις καταλογίζουμε πολλά, θα πεις.
Σαν να της δίνουμε μια δύναμη κάπως μεγάλη.
Ομως όχι. Οχι, όταν μιλάμε για αγκαλιές αληθινές.
Οχι για τις ψεύτικες, τις κατ’ανάγκην και κατά συνθήκη αγκαλιές.
Εγώ μιλώ για τις αγκαλιές που κρατάν ώρα, που σφίγγεις τον άλλον τόσο που του κόβεις την ανάσα.
Εγώ μιλώ για τις αγκαλιές που σε φορτίζουν συναισθηματικά τόσο όσο τα λόγια ποτέ δε θα μπορέσουν.
Μιλώ για τις αγκαλιές που σε ξεκουράζουν και σε ηρεμούν.
Για αυτές τις αγκαλιές που μέσα τους μπορείς να να κοιμηθείς ώρες χωρίς να το καταλάβεις.
Για τις αγκαλιές που αντικαθιστούν ένα συγγνώμη ,ένα μου έλειψες, ένα σ’αγαπώ, ένα ευχαριστώ.Και το αντικαθιστούν με τον καλύτερο τρόπο που θα μπορούσες ποτέ να διαλέξεις για να το πεις.

Αυτός που αγκαλιάζει, που αγκαλιάζει συχνά και αληθινά, είναι πράγματι θαρραλέος.
Γιατί φαίνεται αυτόματα ευάλωτος και ευαίσθητος στα μάτια των πολλών. Ομως αυτή η φαινομενική αδυναμία μετατρέπεται αμέσως σε δύναμη, όταν συνειδητοποιήσεις ότι τα συναισθήματα δεν είναι αντικείμενο πολέμου. Δεν εκτίθεται κανείς αν δείξει ή ζητήσει αγάπη. Αυτό που εκθέτει κάποιον είναι η συναισθηματική αναπηρία. Η ανικανότητα να συμφιλιωθεί και να εκφράσει τα συναισθήματα του.

Και αν ακόμη κάποτε η αγκαλιά σας, σας προδώσει, αν αποδειχτεί ότι την προσφέρατε σε λάθος ανθρώπους, μη μετανιώσετε ποτέ.
Γιατί η αξία της είναι αξία στιγμής και όχι διαρκείας .Αν κάποτε νιώσατε πως αυτοί την άξιζαν, αυτό άρκει. Κανείς δεν έζησε με προσχέδια συναισθημάτων, κανείς δεν κέρδισε ποτέ με το να προσπαθεί να προβλέψει το μέλλον και να επιλέγει εκ των προτέρων τι αξίζει να κάνει και τι όχι. Η αρτιότητα της ατέλειας, για την οποία μίλησα παραπάνω, είναι αυτό ακριβώς. Είναι η απώθηση του φόβου και η αποδοχή του λάθους.

Γι’αυτό λοιπόν να αγκαλιάζετε αυτούς που αγαπάτε. Να τους αγκαλιάζετε γιατί το θέλετε ή ακόμα σπουδαιότερα όταν βλέπετε πως το θέλουν αυτοί. Ακόμα και αν δεν σας το ζητάνε.
Ξέρετε η αγάπη και η τρυφερότητα είναι πολυτιμότερη, όταν προσφέρεται χωρίς να ζητηθεί.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s