Φιλίες στην εντατική.

Μεγαλώνεις και χάνεις φίλους. Και κάπως έτσι θα έπρεπε να είναι τα πράγματα, φυσιολογικά και όμορφα.
Το πρόβλημα δημιουργείται όταν ο ένας απ’τους δύο αρνείται να καταλάβει πως η φιλία σας τελείωσε.
Και όχι γιατί ο άλλος έχει θυμώσει, όχι γιατί του έκανες κάποιο κακό.
Αλλά γιατί δε νιώθει πια απολύτως καμία ψυχική σύνδεση μαζί σου.
Χωρίς νεύρα ή άσχημα αισθήματα.
Απλώς δεν ταιριάζετε. Και αυτό δε γίνεται μαγικά όπως μαγικά δεν αλλάζουν οι άνθρωποι.
Αλλάζουν οι προτεραιότητες τους, οι επιθυμίες τους ίσως και η σκέψη τους.
Και κάπου μέσα σε αυτές τις αλλαγές, κάποιος έμεινε πίσω, κάποιος προχώρησε πιο γρήγορα, αλλοιώθηκαν οι μεταξύ σας αλήθειες, υποκαταστάθηκαν ανάγκες και μεταβλήθηκαν οι καθημερινότητες σας.
Και κάπως έτσι χάνονται οι άνθρωποι.

Πως να στο πω; Αν σε γνώριζα τώρα, δε θα έπινα ούτε έναν καφέ μαζί σου.
Είναι δύσκολο να το αναγνωρίσεις και ακόμα πιο δύσκολο να το δεχτείς.
Αλλά οφείλεις να δείξεις σεβασμό στην επιλογή του άλλου, ακόμα και αν δεν συμφωνείς με αυτήν.
Και ακόμα περισσότερο, όταν ο άλλος είναι αρκετά ξεκάθαρος απέναντι σου, δεν έχεις το δικαίωμα να εθελοτυφλείς και να παριστάνεις σα να μην συμβαίνει τίποτα.
Γιατί ακόμα και τότε, στην τελευταία σου ίσως ευκαιρία, του αποδεικνύεις πόσο δίκιο τελικά έχει.
Μένεις όχι γιατί τον εκτιμάς, όχι γιατί τον αγαπάς. Επιμένεις όχι γιατί υπολογίζεις στη φιλία σας. Μα ποια φιλία σας; Αυτή που, αργά και θρασύτατα, μετατρέπεις σε μία διαδικασία βίαιης επιβολής σου στη ζωή του;
Είναι ο εγωισμός σου που δεν σε αφήνει να πάρεις τα χέρια σου απ’αυτό το νεκρό πράγμα που σας ενώνει.
Και είναι προσβλητικό για τον άλλον, να αγνοείς αλλεπάλληλα και επιδεικτικά την ειλικρινή βούληση του να μην αποτελείς μέρος της ζωής του.

Προχωράμε, αλλάζουμε και αυτό σημαίνει πως αφήνουμε τους ανθρώπους να φεύγουν, εάν το θέλουν.
Οχι μόνο όταν θέλουμε και εμείς αλλά κυρίως όταν δεν το θέλουμε.
Δεν επιδιώκουμε το ενδιαφέρον τους, δεν απαιτούμε την αγάπη τους, δεν αξιώνουμε ανώριμα την αλήθεια τους.
Γιατί ξέρουμε πια πολύ καλά, πως όλα αυτά δεν απαιτούνται, μόνο προσφέρονται.
Και δεν το κάνουμε, όταν αυτό που τελικά λαμβάνουμε είναι μόνο ευγενικές, μα σαφέστατες, απορρίψεις.
Γιατί αν αλήθεια αγαπάμε τον άλλον, δεν θα’πρεπε να επιθυμούμε να τον τοποθετήσουμε στην άχαρη θέση του να μας μιλήσει σκληρά, καθιστώντας αναμφίβολο αυτό που κάνουμε πως αγνοούμε.
Τάχα, λοιπόν, αγαθές προσκολλήσεις των άλλων σε συνθήκες που φανερά δεν εξυπηρετούν κανέναν, επιβεβαιώνουν την επιτακτική ανάγκη αποδέσμευσης μας απ’αυτούς.

Και για να τελειώνουμε.

Πριν αρχίσει να με εκνευρίζει ακόμα και ο ήχος της φωνής σου.
Πριν να νιώθω κούραση μόνο και στην σκέψη του να περάσω δύο ώρες μαζί σου.
Πριν αρχίσω να αισθάνομαι πράγματα άσχημα για σένα, άσε με.
Επίτρεψε μου να μην σε γουστάρω πια.
Γιατί μπροστά στο δίλημμα του να είμαι πλέον συνεπής σε μία δήθεν φιλία ή στον εαυτό μου, διαλέγω εμένα.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s