Δύο μέρες, μόνο;

Φοβάμαι.
Αλλά στο λέω εδώ και τώρα. Δε θ’αφήσω το φόβο ετούτο με θράσος να’ρθει και να μου πάρει απ’τα χέρια
εσένα.

Εχώ πολλές δυνατότητες να διαφύγω.
Μπορώ να επιλέξω έναν καφέ το μεσημέρι ή ένα δείπνο το βράδυ.
Μπορώ να παρκάρω το αυτοκίνητο μου ακριβώς έξω από εκεί που θα πάμε, ωστέ να μειώσω στο ελάχιστο τις αμήχανες περπατησιές μας.
Μπορώ να σε αποχαιρετήσω με λόγια μηχανικά, ένα φιλί στο μάγουλο και ένα συνειδητό γειά.

Ομως δε θέλω να διαφύγω. Και δε το θέλεις ούτε εσύ.

Κι οταν σε πάω από χίλια στενάκια, ενώ ο προορισμός μας βγαίνει με μιά απλή και γρήγορη ευθεία, μη στραβώσεις τα μούτρα σου και μη με ρωτήσεις γιατί περπατάμε τόση ώρα άσκοπα.

Στο υπόσχομαι. Δε θ’αφήσω ούτ’ένα πλακάκι να υπάρξει σ’αυτήν εδώ την πόλη που δε θα το’ χω πατήσει μαζί σου.

Γιατί όπως θα σε μάθω όταν κοιτάς τα μπαλκόνια πάνω απ’τα κεφάλια μας, αυτά τα στενά και βρόμικα αστικά μπαλκόνια που απεχθάνεσαι, δε θα σε μάθω ποτέ πάνω από έναν καφέ.
Και αλήθεια σου λέω. δεν έχω καμία όρεξη να μάθω που πήγες σχολείο, πότε ερωτεύτηκες πρώτη φορά και πόσα χρόνια έκανες να πάρεις προαγωγή.
Θα στο δηλώσω κι αν θες θίξου. Δε με ενδιαφέρει το παρελθόν σου.
Θέλω να δω τα μάτια σου πώς λαμπυρίζουν στον ήλιο και πώς αλλάζει χρώμα η φωνή σου στα καυσαέρια της πόλης.
Αν το χέρι σου θα τολμήσει να πιαστεί απ’το δικό μου όταν το φανάρι γίνει πράσινο, κι αν το σώμα σου θα υποχωρήσει ή θα κολλήσει πάνω μου λίγο πριν το πρώτο μας φιλί
στα στενά της Αρχαίας Αγοράς.

Κι αν με ρωτήσει κανείς γιατί διακινδυνεύω τόσες αναμνήσεις με κάποιον που θα χαθεί,
αν μου αναμετρήσει τις στιγμές που θα πονάνε όταν εσύ θα φύγεις,
αν έρθει ένας και μου πει, δε θ’απαντήσω τίποτα.

Τί να απαντήσεις σε αυτούς που ζυγίζουν τη ζωή τους με δευτερόλεπτα,
τους ανθρώπους τους με γεωγραφικές προαιρέσεις,
τα θέλω τους με εχέγγυα μονιμότητας;
Τί να πεις σε αυτούς,
που δεν αισθάνθηκαν ποτέ τη βεβαιότητα
πως στ’αλήθεια μπορεί και να συμβεί
και να χωρέσει η αιωνιότητα
σε δύο μέρες μόνο;

⌊ Κ Υ²⌋

Advertisements