«Βγήκε κάποτε ένα κλουβί και έψαχνε για πουλιά.»

Η ανελευθερία, ως σχήμα, συνήθως απαντάται από τη μεριά του εγκλωβισμένου.
Ωστόσο, το κλουβί είναι αυτό που τροφοδοτεί την αδυναμία όσων βρίσκονται μέσα του.

Οταν όλα είναι πιθανά κανείς δεν ενδιαφέρεται για το αποτέλεσμα. Το πλαίσιο της αμφιβολίας μέσα στο οποίο συμβαίνουν όλα γύρω μας αποτελεί ένα ταξίδι που αποφεύγει να εγγυάται όχι απλά την υφή του προορισμού αλλά ακόμη και την ύπαρξη αυτού. Κάτι που στην περίπτωση αυτή, της πλήρους ανυπαρξίας δεδομένων, δε μας ενοχλεί.
Αντίθετα, η επαφή μας ακόμη και με ένα μοναδικό, μικρό γεγονός, η αντιμετώπιση και της παραμικρής αλήθειας συνδέεται σχεδόν εγγενώς, με την επιταγή του εγκεφάλου μας να αναζητεί αυτά που δεν γνωρίζει, να αλλάζει αυτά που δεν τον βολεύουν και να αγνοεί επιμελώς αυτά που δε μπορεί να αλλάξει.
Η ύπαρξη, λοιπόν, του αυτονόητου γεννά τη χειρότερη μορφή αμφισβήτησης. Η διερευνητική μας φύση ψάχνει για πράγματα να κρύβονται πίσω από κάθε τι το προφανές, προτιμώντας ταυτόχρονα να μην είχε καν την επιλογή να το γνωρίζει.

Και τότε έρχεται το κλουβί να παίξει το ρόλο, που εμείς, όντας αδύναμοι, αποφεύγουμε διαρκώς να αναλάβουμε.
Ερχεται να μας πείσει, πως η κάθε αλήθεια αλλά κυρίως η αδυναμία μας να τη διαχειριστούμε ως υπαρκτή κατάσταση με συγκεκριμένες προεκτάσεις, συνέπειες και νοήματα, βρίσκεται εκεί βραχυκυκλώνοντας την όποια μας αντίδραση, όχι επειδή είναι αυτό που θέλουμε αλλά γιατί δεν μπορούμε πλέον να κάνουμε αλλιώς.
Εγκλωβισμένοι ως είμαστε, βιώνουμε το κλουβί περισσότερο σα λύτρωση παρά σα τιμωρία.
Αντλούμε άλλοθι από τα σίδερα που μας περιτριγυρίζουν, τόσο που ακόμη και αν έφευγαν από γύρω μας, θα μέναμε ακούνητοι, ανίσχυροι να αντιπαρατεθούμε με την ελευθερία μας και κατ’επέκταση με την ευθύνη που αυτή φέρει.

Θέλει αγώνα πολύ να καταλάβεις πως ο αέρας σου που τον νιώθεις να τελειώνει, είναι το ίδιο πολύς τόσο μέσα όσο και έξω από το κλουβί σου.
Αλλο είναι αυτό που δεν σ’αφήνει να πάρεις ανάσες.
Και δεν είναι τα κάγκελα που έχεις εμπρός σου- πίσω σου- γύρω σου.
Είναι η ιδέα πως σε βολεύουν και λίγο τελικά.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s