Δίπλα σου, μαθαίνω να μ’ αρέσει ο αχώνευτος εαυτός μου

Και τι να το κάνω;

Δε θέλω χέρια δεμένα για να σε αισθάνομαι δέρμα μου.
Ούτε να μοιραστούμε το δώρο μίας μάζωξης για να αντιληφθώ ότι είμαστε ζευγάρι. Δεν μου αρκεί να φεύγουμε μαζί από το μπαρ ή να οδηγείς εσύ το αυτοκίνητό μου επειδή έχω πιει πολύ. Δέκα, είκοσι, διακόσιοι θα με κάνουν να γελάσω. Δε μου αρκεί να γίνεις το γέλιο μου.

Θέλω με κάτι άλλο να σε διαχωρίσω από τους πολλούς. Θέλω κάτι άλλο για να μπορώ να σε κοιτάξω με τη σιγουριά εκείνου που βλέπει στον άνθρωπο απέναντί του όχι μία ακόμα σχέση της σειράς, αλλά τη δυνατότητά του να αγγίξει την αθανασία. Γιατί όταν όλοι μας κάποτε γίνουμε κροκέτες για τα σκουλήκια -ή τέφρα που θα γεμίζει κάποιο κινέζικο βάζο- η μόνη ένδειξη πως κάποτε υπήρξαμε, δεν είναι ούτε η υστεροφημία μας, ούτε τα δέκα στρέμματα ποτιστικά που θα μοιραστεί το συγγενολόι. Είναι μόνο η ιδέα ότι κάπου, κάποτε, κάποιος εξαιτίας μας ένιωσε για λίγο ένθεος μες στην προσωρινότητά του, παντοδύναμος μες στην πληρότητά του.

Την οικειότητά σου, έχω ανάγκη. Σχέσεις, ξενύχτια, σ’ αγαπώ; Γέμισε ο τόπος. Φεύγω από σένα, γυρνάω δυο βράδια και στο τρίτο έχω βρει δέκα χαζοχαρούμενους, έτοιμους να ξεστομίσουν βιαστικές αγαπομπαρούφες. Να το βράσω. Να μπορώ να σε κοιτάω και να νιώθω ασφάλεια στη ματιά σου. Να φεύγεις από το χώρο και να μη μου λείπει ούτε το γέλιο σου, ούτε η μυρωδιά σου. Να ζητάω, σαν μωρό το γάλα του, την οικειότητα με την οποία με περιβάλλει η ύπαρξή σου και μόνο με το να υπάρχει σαν ύλη γύρω μου, χωρίς να μιλάς, χωρίς να κάνεις τίποτα ουσιαστικό.

Μα είμαι πολύ ξεροκέφαλο πλάσμα, πολύ υποχόνδριο, κυνικό και φιλαύτες, ώστε να είμαι αυτό που είμαι δίπλα στον οποιονδήποτε -και ειδικότερα δίπλα σε όποιον αγαπώ. Γιατί μπορεί να είμαι ό,τι είμαι, αλλά η στοιχειώδης λογική δε μου λείπει. Αυτή, λοιπόν, λέει ότι αν είσαι ένας σχετικά δύσκολος άνθρωπος, παρουσιάζεις πάντα μία καλύτερη εκδοχή αυτού που είσαι, ώστε να μη στα βροντήξει ο άλλος μία μέρα όλα στη μούρη με ένα «σιχτίρι» κολλημένο σαν νουγκάς Ζακυνθιώτικος, στα δόντια.

Να τολμάω μπροστά σου να πατάω τα χαλιά μην και έπεσε λίγη στάχτη και πάρουμε φωτιά; Που ποιος στα καλά του άνθρωπος θα πίστευε ποτέ, ότι απ’ τη στάχτη ξαναγίνεται φωτιά. Να αλλάζω γνώμη για το τι θέλω να πιω και να πηγαίνεις να αλλάζεις την παραγγελία, γιατί ξέρεις ότι θα προτιμούσα να ζεστάνω την παγωμένη μπύρα με το κεράκι μες στο καταχείμωνο παρά να σηκώσω το τομάρι μου να συνδιαλεχθεί με τη σερβιτόρα. Να με περιμένεις ενώ βιαζόμαστε να πάμε κάπου, να πλύνω 3 φορές τα χέρια μου, γιατί αν τα πλύνω 2 δε θα μπορώ μετά να λειτουργήσω. Να μου φέρνεις κασκόλ, γιατί ξέρεις και ότι κρυώνω κι ας το παίζω αισίως πολιτογραφημένη στην Αλάσκα και ότι 7 στις 10 φορές, ξεχνάω το δικό μου. Να ξέρεις ότι ντρέπομαι και να παίρνεις εσύ τηλέφωνα για πληροφορίες σε όποιο νέο μέρος θέλουμε να πάμε. Να παρουσιάζομαι δίπλα σου στην πιο ευάλωτη εκδοχή μου χωρίς να νιώθω ούτε στιγμή την απειλή. Να είμαι ο εαυτός μου. Η οικειότητα που σου έλεγα πριν. Αυτή είναι η λέξη που με κάνεις να νιώθω.

Και η οικειότητα δεν κερδίζεται ούτε με βόλτες, ούτε με καφέδες, ούτε με μηνύματα αγάπης στο κινητό. Όλα αυτά είναι πολύ όμορφα, αλλά αν δεν κουβαλούν από πίσω τους τη βεβαιότητα της οικειότητας, δε λένε απολύτως τίποτα. Και γι’ αυτό σε έχω διαλέξει να μπεις στη θέση εκείνη, απ’ την οποία αρνούμαι να σε αφήσω να φύγεις.

Γιατί νιώθω την ασφάλεια μαζί σου να ξεδιπλώσω ό,τι είμαι χωρίς να φτιασιδώνω ψεγάδια ή πετριές. Γιατί ακόμα περισσότερο, μου έδειξες πώς να τα αγαπώ. Αν μπορεί ένας ξένος άνθρωπος να τα αγαπήσει τόσο, να μην μπορεί να ζήσει μακριά τους, με ποιο δικαίωμα εγώ να τα απορρίπτω ή να μη μ’ αρέσουν και πολύ;

Κόπος πολύς. Βάσανα, μαλώματα. Μέχρι να σε μάθω, μέχρι να με μάθεις. Μέχρι να καταλάβεις πως όταν νευριάζω, κλείνω τα μάτια μου και κάνω ότι κοιμάμαι γιατί δε θέλω να μου μιλάς μέχρι να μου περάσει. Μέχρι να καταλάβω πως εσύ δεν εκτιμάς πάντα και πολύ τις καφρίλες μου γιατί καμία φορά σε πληγώνουν, κι έτσι να μαθαίνω να με φιλτράρω πριν ξεστομίσω ασυναίσθητα ακόμα μία. Να μάθω να ζητάω συγγνώμη, πράγμα μέχρι πρότινος αδιανόητο για τον ψωροπερήφανο εαυτό μου και να μάθεις να ψιρίζεις λίγο περισσότερο την κριτική που αυθόρμητα κάνεις. Κι όμως το κλειδί είναι η ειλικρίνεια. Δεν κρυφτήκαμε από αυτό που είμαστε, όσο χαζό και να είναι ενίοτε. Έψαχνα να βρω τι είναι εκείνο που σε δένει τόσο με έναν άνθρωπο, ώστε να τον θεωρήσεις δικό σου. Ώστε δίπλα του να είσαι αυτό που θα ήσουν και μόνος σου ένα απόγευμα στο σπίτι σου, χωρίς κανέναν δίπλα να σε κοιτάζει. Τα χρόνια; Οι εμπειρίες, τα συναισθήματα;

Ούτε τα χρόνια, ούτε οι εμπειρίες, ούτε τα συναισθήματα. Είχαμε ξαναβρεί να αγαπήσουμε, ξαναφωνάξαμε με άλλους πνιγμένα σ’ αγαπώ σε ιδρωμένα σεντόνια. Νιώσαμε ξανά πως τα έχουμε όλα, πως είμαστε αθάνατοι μέσα από μία αγάπη. Και σπαράξαμε ξανά για χωρισμούς, και νιώσαμε το μέσα μας κενό και μετά ως δία μαγείας μπορέσαμε να τα νιώσουμε όλα από την αρχή για κάποιον άλλον.

Στο κρεβάτι μου, στο αμάξι μου, στην καθημερινότητά μου έχω ξαναβάλει ανθρώπους και τους έβαλα γιατί τους γούσταρα αλήθεια πολύ. Μερικούς τους αγάπησα κιόλας αληθινά. Και μάγος δεν είμαι, ούτε θεός για να σου ορκιστώ εδώ και τώρα ενώπιον της ψυχικής μου γύμνιας τη στιγμή που γράφω όσα γράφω, πως δε θα ξαναβρώ. Ομοίως κι εσύ. Χωρίζουν οι άνθρωποι, αν δε μείνουν για πάντα μαζί. Και το πάντα, αν και το εκλιπαρώ, δεν μπορώ να στο εγγυηθώ. Κανείς δεν μπορεί.

Όμως αυτό που με κάνει μαζί σου να νιώθω πως ίσως το «πάντα» να ισχύσει είναι αυτό.
Εντάξει τα άλλα μέρη. Στο σαλόνι μου όμως; Στο σαλόνι μου, έχω σκεφτεί μόνο εσένα. Στον καναπέ με τα φουσκωτά μαξιλάρια, που τόσο αγαπώ, έχω σκεφτεί μόνο εσένα να με περιμένεις. Δε διάλεξα και δε με σκέφτηκα ποτέ με άλλον άνθρωπο να δω καρτούν τα πρωινά μιας Κυριακής. Με σένα, αν μου δώσεις μία γωνιά με δύο κρουασάν για να δω τον Μίκι να τρώει ροκφόρ, νιώθω ότι έχω τα πάντα. Σου λέω, ότι δε θέλησα ποτέ να δώσω αλλού τον αγουροξυπνημένο, γεμάτο τσίμπλες και γκρινιάρη -επειδή δεν ήπιε ακόμα τον καφέ του, εαυτό μου. Όχι και πολύ ελκυστική εκδοχή για τους περισσότερους, ε; Κι όμως ξέρω ότι εσύ γι’ αυτήν θα έδινες τα πάντα. Όχι για το βάψιμο και το χτένισμα στην πένα και τα τρεντοποτά των Σαββάτων. Ξέρω ότι για να μπορούμε να έχουμε αυτήν την εικόνα συχνότερα, κι όχι κλεφτά όποτε ξεκλέψουμε λίγο χρόνο ή κάποιο μέρος,  παλεύουμε κι οι δυο. Και αν δεν είναι αυτό ευτυχία, τότε τι είναι;

Αυτή την οικειότητα, αυτή την ευλογία, μου τη χάρισες εσύ. Με την ανέμελη οπτική σου για τη ζωή. Κι αλήθεια, η ζωή δεν είναι δα και κάτι τόσο σοβαρό. Για να προσέχουμε πώς θα κάτσουμε, πώς θα μιλήσουμε, αν μας πετάει μία τρίχα. Και αυτό μου το έμαθες εσύ. Την πρώτη φορά που δε σιχάθηκες να βάλεις το δάχτυλό σου στη μύτη μου για να πάρεις ένα διαστημόπλοιο, όπως τα λες. Που το γράφω κι ανακατεύομαι. Που το διαβάζει ο οποιοσδήποτε και κάνει «ίου». Ε, εγώ σας εύχομαι να βρείτε έναν άνθρωπο που δε θα σιχαθεί ούτε το πιο σιχαμερό πράγμα επάνω σας, παρά θα το αγαπήσει λες και μέσα στη μύτη σου εκτρέφεις διαμάντια.

Αν ψάχνεις, λοιπόν, να βρεις τι είναι αυτό που λατρεύω σε σένα, ίσως σε νευριάσω. Δεν είναι τα μάτια σου που λάμπουνε από ευτυχία, ούτε το ότι κάνεις το στομάχι μου κόμπο όποτε περνάς από μπροστά μου. Δεν είναι ούτε οι άναρθροι ήχοι που βγάζεις όταν ξυπνάς και που με κάνουνε πουρέ. Δεν είναι τα χείλη σου ή τα μαλλιά σου, που περιέργως μπορώ να τα κοιτάω για ώρες.
Είναι η σκέψη πως αν δεν είσαι εσύ μαζί μου, δεν έχω λόγο να είμαι ο εαυτός μου.
Ο πραγματικός εαυτός μου, αυτός που με νευριάζει, που θέλω να του χώσω καμια σφαλιάρα κι όμως σε βλέπω να τον ανέχεσαι. Ποτέ δε μου είχε αρέσει τόσο ο εαυτός μου, όσο τις στιγμές που σε βλέπω να τον ανέχεσαι. Και να τον αγαπάς.

Και γι’ αυτό, αξίζουν όλες οι δυσκολίες του κόσμου.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s