Talk- Τοκ: Είναι αυτή η ζωή που θέλω;

Αναρωτήσου. Πάρε μιά βαθιά ανάσα και αναρωτήσου. »Είναι αυτή η ζωή που θέλω;». Κάθε πρωί μάθε να γυρνάς στον εαυτό σου και να του κάνεις τη δυσκολότερη ερώτηση της ζωής σου. Είναι αυτή η ζωή που θέλω..;

Η μέρα που θα κοιτάξεις το είδωλο σου στον καθρέφτη και δε θα αναγνωρίζεις εκεί κάτι για να πιαστείς, σε κάτι να πιστέψεις, είναι η μέρα που θα απαντηθούν όλα σωστά. Όλα ξανά.
Πόσες ώρες, μέρες, ακόμα και χρόνια, δεν σπαταλάμε με ανθρώπους που δε θέλουμε, σε μέρη που δε μας αρέσουν, μιλώντας για πράγματα που δε μας ενδιαφέρουν, γεμίζοντας με στιγμές που δε μας φωτίζουν; Είναι οι κατά συνθήκη υποχωρήσεις που δεχόμαστε να κάνουμε, εγκλωβισμένοι σε μία κακώς εννοούμενη »κοινωνικότητα».
Το πόσο πολύ θα βουλιάξεις σε αυτή είναι αντιστρόφως ανάλογο της εκτίμησης που τρέφεις για τον εαυτό σου.
Γιατί είναι κανόνας απαράβατος, όσο και αν μας συμφέρει να τον ξεχνάμε. Παθαίνουμε αυτά που ανεχόμαστε να μας κάνουν. Ζούμε αυτά που πιστεύουμε πως μας αξίζουν. Σε καμία περίπτωση αυτά που πράγματι μας αξίζουν. Ομως κάθε φίλος, κάθε σχέση, κάθε συνθήκη δημιουργείται, ανδρώνεται και τρέφεται απ’οσα έχουμε πειστεί ή σωστότερα απ’οσα μας έχουνε πείσει πως αξίζουμε να βιώνουμε. Και κάπως έτσι συνήθως και τελειώνει.

Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι αν για παράδειγμα έχεις αποφασίσει να προσφέρεις σε κάποιον, χωρίς να λαμβάνεις, ή αν για παράδειγμα έχεις αποφασίσει να δέχεσαι όλες τις πράξεις/ συμπεριφορές του, έχεις φροντίσει πρώτα να βρεις το άλλοθι σου. Πως λειτουργείς από αγάπη, από έρωτα, από συμπάθεια, από ενδιαφέρον, από υποχρέωση, ακόμα και ίσως γιατί έτσι έχεις απλώς αποφασίσει: να δίνεις για να νιώθεις καλά εσύ. Πρόκειται, όμως, για μία γυάλα ανειλικρινών σκέψεων και κατασκευασμένων συναισθημάτων, στην οποία αυτοβούλως εγκλωβίστηκες, στην οποία ασυνειδήτως προσχώρησες, για να μην παραδεχτείς την απόλυτη αλήθεια. Μιά αλήθεια που για να αφομοιώσεις, πρέπει πρώτα να απαντήσεις στα ερωτήματα που ακολουθούν παρακάτω. Και να αποδεχθείς τελικά πως η κάθε πράξη σου αντικατοπτρίζει μία εσωτερική σου κραυγή, σε καμία περίπτωση συνδεδεμένη με τον άλλον, παρά μόνο με σένα και τις δικές σου οργανωτικές Αρχές.

Οσο, λοιπόν, και να το αρνούμαστε, τα πάντα στη ζωή είναι θέμα συναλλαγών. Και η ανιδιοτέλεια; θα ρωτήσεις. Σωστά, η ανιδιοτέλεια. Η ανιδιοτέλεια είναι το συναίσθημα αυτό, στο οποίο ψευδώς ποντάρουμε χωρίς αντίτιμο, με την ελπίδα να αναγνωριστεί κάποτε ό,τι δώσαμε και να μας επιστραφεί, μάλιστα με τόκο. Στις περισσότερες, τουλάχιστον, των περιπτώσεων ο άνθρωπος λειτουργεί εγωιστικά. Ακόμα και όταν φαίνεται πως δρα με αλτρουισμό, κάπου πάντα λανθάνει ένας εγωισμός. Ίσως όχι άμεσα, καλύπτοντας την συνδεδεμένη ανάγκη αυτού που προσδοκά με αυτό που δίνει, εμμέσως όμως πάντα κάτι άλλο είναι αυτό που αποζητά να ταΐσει, μία άλλη ανάγκη του, έστω και αντικρουόμενη, έστω και βαθιά απομακρυσμένη της προσφοράς του, είναι αυτή που σκοπεί να πληρώσει με την πράξη του.

Απαισιόδοξο; Ναι. Ομως και απόλυτα θεμιτό, θα σου απαντήσω. Οσο βέβαια δεν προκαλεί δυσλειτουργίες στη ζωή μας. Είναι γεγονός πως το τι δεχόμαστε, το τι ζητάμε, το τι επιλέγουμε να δώσουμε είναι πέραν κάθε εξωτερικής κρίσης και κριτικής. Ωσπου κάποτε οι επιλογές μας, μας ακινητοποιήσουν. Τότε οφείλουμε πρώτοι εμείς να ψάξουμε τι μας συμβαίνει, να προχωρήσουμε σε έναν εσωτερικό διάλογο. Και να απαντήσουμε. Ειλικρινά.

Και εδώ επανέρχεται το ερώτημα: Είναι αυτή η ζωή που θέλω;
Αν έχεις το θάρρος να απαντήσεις και πεις όχι, πρέπει αμέσως να σκεφτείς. Τι σε κάνει να δέχεσαι μιά ζωή που δε θέλεις; Ο φόβος της μοναξιάς; Η ανάγκη της αποδοχής; Μία προσωρινή καλοπέραση; Η εικόνα μίας δυνητικής ιδανικής κατάληξης; Ενας ανύπαρκος αυτοσεβασμός; Η απώλεια της αυταγάπης; Ενα από αυτά ή όλα αυτά μαζί;
Η απάντηση δεν είναι εύκολη, είναι μάλλον δύσκολη και σκληρή. Η διεργασία μέχρι να αποδεχτείς πως ίσως δεν αγαπάς και πολύ τον εαυτό σου, η παραδοχή μίας τέτοιας αλήθειας, δεν είναι κάτι που μπορούν όλοι εύκολα να δεχτούν και ακριβώς γι’αυτό λιμνάζουν σε αρρωστημένες καταστάσεις. Χρειάζεται θάρρος, μα πάνω απ’ολα χρειάζεται υπομονή.

Μόλις λοιπόν απαντήσεις σε αυτό, θα μπορείς να προχωρήσεις και στην επόμενη ερώτηση: Τί είναι αυτό που δε θέλω;
Δε θες να σε μειώνουν. Δε θες να σε προσβάλλουν. Δε θες να σε χρησιμοποιούν. Δε θες να σου λένε ψέμματα. Δε θες να μην σε υπολογίζουν. Δε θες να περιτριγυρίζεσαι από ανθρώπους που δεν σε εκτιμούν. Που δεν ενδιαφέρονται για τα συναισθήματα σου και τις σκέψεις σου. Δε θες να αποτελείς εγωιστικό κτήμα τους. Δε θες να δίνεις χωρίς να παίρνεις. Δε θες να τους κάνεις να γελάνε, χωρίς να γελάς. Δε θες να μιλάς χωρίς να σε ακούν. Δε θες να σε θεωρούν δεδομένο. Δε θες να ξεσπούν πάνω σου. Δε θες εντέλει να ετεροπροσδιορίζεσαι ή και να αυτοπροσδιορίζεσαι σε μία βάση πάντα κατάτι κατώτερη από τους ανθρώπους της ζωής σου.
Είναι τόσο ξεκάθαρα και όμως τα μπερδεύουμε, ξεκινούν ως μικρά οπότε και τα βάζουμε κάτω απ’το χαλί και λέμε δεν πειράζει. Και σιγά σιγά γιγαντώνονται. Μέχρι να σε παραλύσουν. Και τότε συνειδητοποιούμε ότι πειράζει και μάλιστα πολύ.

Το τρίτο και τελευταίο βήμα είναι το εξής: Τί να κάνω με αυτά που αποφάσισα πως δε θέλω;
Αυτό διαφέρει από άνθρωπο σε άνθρωπο. Μπορεί να λειτουργείς με τα άκρα, μπορεί να είσαι μετριοπαθής. Μπορεί να θες να ξαναπροσπαθήσεις, μπορεί να μη θες να αλλάξεις τίποτα, μπορεί να θες να απομακρυνθείς προσωρινά, μπορεί να θες να τα διαγράψεις πλήρως. Μπορεί να θες να βρίσεις, μπορεί να θες να ηρεμήσεις μόνος σου. Μπορεί να θες να ζητήσεις εξηγήσεις, μπορεί να μην σε ενδιαφέρουν οι απαντήσεις. Μπορεί ακόμα να μη θες να κάνεις τίποτα από αυτά, να εφεύρεις ένα δικό σου τρόπο αντίδρασης. Και τίποτα από αυτά δε θα είναι λάθος.
Δε θα είναι λάθος γιατί τώρα στην κάθε απόφαση σου υπάρχει ο παράγοντας γνώση. Δε μπορείς πια να υποκρίνεσαι ότι λειτουργείς από αγάπη ή από ενδιαφέρον παρά μόνο από ανάγκη. Ανάγκη να γεμίσεις κάθε φορά με κάτι διαφορετικό το σώμα και την σκέψη σου.

Τώρα λοιπόν έχεις γνώση. Τώρα ξέρεις. Ο,τι και να διαλέξεις, όπου και αν στραφείς, όπως και αν καταλήξεις, θα ξέρεις πως πια δε φταίει κανείς. Πια δε μπορείς να κατηγορήσεις κανέναν. Ξέρεις πως είσαι ο κύριος του εαυτού σου και εν γνώσει σου τον σώζεις ή τον καταστρέφεις. Πρόκειται περί λύτρωσης και τιμωρίας μαζί. Μία λύτρωση και τιμωρία εθιστική. Η ζωή σου δε θα είναι ποτέ ξανά η ίδια.
Γιατί τώρα ξερεις ποια είναι η ζώη που θέλεις.
Και τη διεκδικείς ή την προδίδεις.


Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s