Τότε μην κλάψεις…

Μέρες τώρα σκέφτομαι αν μπορεί τι μπορεί να πει κάνεις για αυτήν την τραγωδία που συνέβη το βράδυ της Τρίτης. Κατέληξα πως για το γεγονός καθεαυτό δεν υπάρχουν λόγια που θα μπορούσαν να εκφράσουν τη λυπη, την απόγνωση και το φόβο που σε γεμίζει μια τέτοια είδηση. Το διαπίστωσα σε συζητήσεις με φίλους όπου ξεκινούσα να πω κάτι για αυτό το παιδί και ξαφνικά οι λέξεις χάνονταν. Είχα να πω τόσα πολλά αλλά δε μπορούσα να τα εκφράσω με λέξεις. Και τότε σκέφτηκα ότι ίσως μερικές σκεψεις, μερικα συναισθήματα, δεν είναι για να εξωτερικεύονται. Χάνουν τη δύναμη τους όταν το κάνουν. Μερικά πράγματα είναι προτιμότερο να τα κρατάει ο καθένας για τον εαυτό του. Να τα αναπτύσσει βεβαία, να τα κοντράρει με αντίθετες ίσως σκέψεις, να τα ακυρώνει και να τα ξαναδημιουργεί από την αρχή. Αλλά μονός. Οι πολλοί τα βεβηλώνουν, καταλήγεις να συζητάς και αποστασιοποιείσαι ξαφνικά. Σαν να χάνουν το νόημα τους όλα όσα πριν σε συγκλόνιζαν. Όσο πιο πολύ λοιπόν συζητάς κάτι, τόσο πιο πολύ εξοικειώνεσαι, τόσο πιο λίγο σε ενοχλεί. Καλυτέρα να μείνει εκεί. Μέσα σου, ακατέργαστο, πρωτόγονο σαν το φόβο, για να μην το ξεχάσεις, να μην το συνηθίσεις, να μην συμβιβαστείς με αυτό.

Αν λοιπόν δε μπορεί κάνεις να μιλήσει για αυτό, στην κοινωνική πτυχή του εννοώ, για τι μπορεί να μιλήσει;

Για την αντιμετώπιση του θα σου πω εγώ. Ακούμε τόσες μέρες το Σαμαρά και το Βενιζέλο να προτείνουν διαφορές λύσεις. Δε ξέρω γιατί αλλά όλες μου φαίνονται πέραν της οφθαλμοφανούς σοβαροφάνειας τους, φασιστικες. Και αναρωτιέμαι όταν απειλείται η δημοκρατία πως καλείται να αντιμετωπίσει αυτή την απειλή; Όταν πάει να την καταλύσει ο φασισμός, είναι φασιστικές οι μέθοδοι που πρέπει να χρησιμοποιήσει για να επιβιώσει;
Όχι λοιπόν. Η δημοκρατία οφείλει να αντιμετωπίζει όλους τους εχθρούς της δημοκρατικά. Αλλιώς νικιέται. Ακόμη και αν χρησιμοποιώντας φασιστικές λύσεις φαινομενικά νικήσει, στην ουσία έχει νικηθεί. Και αυτή η μάστιγα που προσπαθεί να εξαφανίσει, τότε είναι που θα θεριέψει και θα τη φάει ζωντανή.

Δεν πρέπει να συνηθίσεις το τέρας, λέει ο Χατζιδάκις, γιατί τότε αρχίζεις και του μοιάζεις. Εμείς τόσο καιρό αποδεχτήκαμε το τέρας και τώρα ίδιοι με αυτό  παλεύουμε με νύχια και με δόντια να το αφανίσουμε. Δε νομίζω πως αυτοί που κυβερνάμε αυτό τον τόπο θέλουν αλλά ούτε και μπορούν να το κάνουν.

Γι’αυτό ο μονός τρόπος αντίδρασης σε ένα κράτος δικαίου είναι ένας. Και αυτός είναι οι εκλογές. Ο μονός δημοκρατικός τρόπος κατατρόπωσης του φασισμού είναι η αν όχι μηδενική, τότε η αμελητέα προβολή του στην κοινωνία. Αν όλοι μας, ένας, τον καταδικάσει ολοκληρωτικά και απερίφραστα τότε δεν έχει πια αυτός τροφή. Τότε νικιέται.
Ελπίζω λοιπόν πως αυτός ο λαός όσο και αν από ηλίθια αντίδραση συνήθισε το τέρας και κόντεψε να του μοιάσει, αυτή την υστάτη στιγμή θα αλλάξει και θα το πολεμήσει. Είναι τραγικό που έπρεπε να συμβεί αυτό για να δουν κάποιοι την πραγματικότητα, αλλά θα είναι ακόμη τραγικότερο αν αυτό δεν αποτελέσει και τη λύση. Αν όχι, μεθαύριο μπορεί να είναι το δικό σου παιδί που θα σωριαστεί κάτω από το μαχαίρι ενός ζώου. Και τότε μην κλάψεις. Εσύ το σκότωσες.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s