Και αυτό σας διαλύει.

Μερικές φορές, ξέρετε, η ικανότητα κάποιου να σταθμίζει τη λογική με το συναίσθημα και να αναγνωρίζει σε ποιο πρέπει να δίνει κάθε φορά το προβάδισμα, ακόμη και αν αυτό σημαίνει ότι θα παραμερίσει για λίγο τις ιδεολογικές του απόψεις, είναι ένδειξη ελάχιστης νοητικής δεξιότητας, όσης χρειάζεται δηλαδή για να ονομαστεί κανείς άνθρωπος.

Δε θα μιλήσω για τα συναισθήματα και τις σκέψεις που δημιούργησαν οι »Πρωταγωνιστες» τόσο της Τρίτης όσο και οι χθεσινοί σε μένα αλλά και, θέλω να πιστεύω, στους περισσότερους από εμάς.
Και δε θα το κάνω γιατί όσα εκτυλίχθηκαν μπροστά στην οθόνη μας δε χρειάζονται ούτε ανάλυση, ούτε κάποιας μορφής ανάδειξη. Ηταν συγκλονιστικά και επιβλητικά από μόνα τους.

Με αυτό που θα ασχοληθώ είναι με αυτούς που δεν έχασαν την ευκαιρία, ακόμη και με αφορμή το γεγονός που πραγματεύοταν αυτή η εκπομπή να ρίξουν τη χολή τους,επιβεβαιώνοντας για ακόμη μία φορά πως η εξωτερική ομοιότητα κάποιου με άνθρωπο δεν τον καθιστά και τέτοιο.

Ολοι εσείς, λοιπόν, οι γελοίοι που με αφορμή τους »Πρωταγωνιστές» βρήκατε ευκαιρία να κράξετε το Θεοδωράκη,το mega και σύσσωμη ολόκληρη την ελληνική δημοσιογραφία, είστε το λιγότερο ανόητοι, το περισσότερο επικίνδυνοι.
Αν από αυές τις δύο εκπομπές το μόνο που σας έμεινε είναι μίσος για όλους αυτούς (που για κάποιους μπορεί όντως να αβάνταραν τη Χ.Α όλον αυτόν τον καιρό, άλλος λιγότερο και άλλος περισσότερο) αρνείστε είτε συνειδητά είτε ακούσια να δείτε αυτό που όλοι οι άλλοι είδαν.
Και αυτό που είδαν ήταν μία αξιοπρεπή, παρά την απόγνωση της, μάνα που το μόνο που της έμεινε είναι να μιλάει στις φωτογραφίες του γιου της και κάθε λέξη της να σε ανατριχιάζει, έναν πατέρα που σπαράζει σιωπηλά, φίλους που τα μάτια τους είναι συνεχώς υγρά και η φωνή τους σπασμένη και μία σύντροφο που είδε στα χέρια της τον άνθρωπο της να ξεψυχάει.

Δε λέω πως όσα λέτε και όλα όσα για τα οποία κατηγορείτε μερίδα των ΜΜΕ δεν είναι αλήθεια, δε λέω πως έχετε άδικο.
Ο καθένας δικαιούται να έχει, άλλωστε, την άποψη του.
Λέω απλά πως δεν είναι σίγουρα αυτή η στιγμή για να τα εκφράσετε.
Λέω πως υπάρχουν στιγμές που είναι καλύτερο να το βουλώνουμε και να αισθανόμαστε τι πρέπει να πούμε και τι όχι.
Το μεγαλείο, λοιπόν, των ανθρώπων του Παύλου είναι αυτό με το οποίο άξιζε να ασχοληθεί και να κρατήσει κανείς από αυτή την εκπομπή και όχι το ποιος δημοσιογράφος ή ποιο κανάλι την προέβαλε.

Εκτός και αν όλη αυτή η αντίδραση δεν προέρχεται από το γεγονός ότι δεν είδατε αυτό που οι περισσότεροι είδαν.
Εκτός και αν όλο αυτό το άκαιρο λογίδριο σας επιβεβαιώνει ότι είδατε πολύ καλά. Και προσπαθείτε να υποβιβάσετε αυτό που είδατε, αποπροσανατολίζοντας για ακόμη μία φορά. Στρέφεται την προσοχή και το μίσος των ομοίων σας στους άλλους, για να μην στραφεί όλο αυτό το μίσος πια εναντίον σας.
Προσπαθείτε να κοιμήσετε ξανά όλους όσους ίσως για λίγο ξύπνησαν και πήγαν να καταλάβουν ποιοι είναι οι ίδιοι ή τι είστε εσείς.
Αυτούς ίσως και να τα καταφέρετε να τους κάνετε και πάλι δικούς σας, υποστηρικτές σας, με την αλάνθαστη μέθοδο του ανακατώματος.
Αλλά υπάρχουν ευτυχώς και κάποιοι, και είναι οι περισσότεροι, που δεν πείθονται από τα δήθεν αντισυστημικά σας λόγια.

Αν δεν ήσασταν τόσο απορροφημένοι στο να δικαιολογήσετε ή και να καλύψετε το μίσος και το φασισμό που σας τρώει, αν δεν ήσασταν τόσο μονοδιάστατα »σκεπτόμενοι», έστω και μία φράση από όλες αυτές που ακούστηκαν σε αυτές τις δύο εκπομπές, να σας είχε κάνει να καταλάβετε επιτέλους γιατί με τη ψήφο σας στη Χ.Α είστε και εσείς ηθικοί αυτουργοί αυτού του φόνου.
Ισως να είχατε καταλάβει πως το στιλέτο στο δολοφόνο το δώσατε και εσείς.
Αλλά αυτό δε θα συμβεί ποτέ.
Γιατί πολύ απλά δεν έχετε ούτε τη λογική, αλλά ούτε και την συναισθηματική επάρκεια να νιώσετε. Είστε κενοί, τόσο που δεν αντέχετε ούτε τον ίδιο σας τον εαυτό. Γι’αυτό και τελικά δεν αξίζετε τιμωρία αλλά οίκτο.
Ηταν και αυτό ένα από τα δεκάδες σπουδαία λόγια που είπαν τόσο οι φίλοι του όσο και η κοπέλα του Παύλου. Ενα από τα δεκάδες λόγια που μπορεί να τα αμφισβητήσαμε προς στιγμήν γιατί δε μπορέσαμε να συνειδητοποιήσουμε την σπουδαιότητα της ψυχής τους.
Είπαν πως δε θέλουν εκδίκηση αλλά δικαιοσύνη, πως δεν σας μισούν γιατί σας λυπούνται και γιατί αν ζούσε ο Παύλος δε θα ήθελε την τιμωρία σας αλλά θα επιχειρούσε να σας δώσει φως.

Είστε τυχεροί λοιπόν. Είστε τυχεροί γιατί αυτοί που θέλετε να σκοτώσετε, αυτοί που μισείτε, δεν είναι ίδιοι με εσάς, Δε θα σας κάνουν ποτέ αυτά που εσείς τους κάνετε.
Είστε τυχεροί γιατί δε θα νιώσετε ποτέ ένα μαχαίρι να σας καρφώνει και να σας στρίβει την καρδιά κάποιο βράδυ που θα γυρνάτε ευτυχισμένοι από μιά βόλτα.
Βέβαια δεν ξέρω κατά πόσο είναι τυχερός κάποιος ανίκανος να σκεφθεί και να αγαπήσει, κάποιος που αντλεί ευχαρίστηση από το να κάνει τους άλλους να υποφέρουν.
Δε ξέρω πως οριοθετείται η τύχη και από ποια πλευρά, τελικά, βρίσκεστε.
Ξέρω όμως, ή τουλάχιστον ελπίζω, τα λόγια των »εχθρών» σας, να σας έκαναν έστω και για μισό δευτερόλεπτο να νιώσατε ντροπή.
Να νιώσατε πως το μίσος σας θα βρίσκει πάντα απέναντι αγάπη. Να νιώσατε πως υπάρχουν ακόμα άνθρωποι, και είναι πολλοί, που δε μπορείτε να τερατοποιήσετε.
Να νιώσατε πως έστω και αν αυτοί είναι 10 και εσείς 1000 πάντα θα σας νικάνε και ας τους σκοτώσετε όλους.
Και αυτό σας διαλύει.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s