Για το Ποτάμι του Θεοδωράκη.

Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά. Γιατί εσένα μπορεί να σου φαίνεται αστείο αλλά από τις λεπτομέρειες βρομάει η δουλειά.

Πρώτα πρώτα το όνομα. Δες εδώ αναποφασιστικότητα, γενικολογία και υπολανθάνουσα βουκολικότητα που δέρνει τον Σταύρακα. Ποτάμι λέει. Κάτσε κάτσε. Γιατί ποτάμι; Γιατί ποτάμι και όχι Αλιάκμονας ας πούμε. Δεν σ’αρέσει ο Αλιάκμονας; Πες το Πηνείο.  Δεν σ’αρέσει και ο Πηνειός. Ε πες τον Γαλλικό που ταιριάζει και με τον ευρωπαικό αέρα του κόμματος. Οτι τι; Μην αφήσεις κανά παραπόταμο δυσαρεστημένο; Εμένα δεν μ’αρέσουν αυτά, θέλω ξεκάθαρες κουβέντες.
Πες βγαίνω εγώ δηλαδή και κάνω κόμμα και θέλω να με χαρακτηρίσει το όνομα. Ε δε θα το πω »Γλυκό». Θα πω »Προφιτερόλ». Το βλέπεις, με κόβεις, διακρίνεις ξεκάθαρα μία συμπάθεια προς την σοκολάτα. Αμα έλεγα »γλυκό», εγώ μπορεί να εννοούσα σοκολάτα και εσύ πορτοκάλι, που ούτε να το δω. Ο άλλος μπορεί να εννοούσε καταίφι και’γω γαλακτομπούρεκο. Οχι, θέλουν προσοχή αυτά τα πράγματα
Ψήφο θα του δώσουμε, να μη ξέρουμε ποιο ρυάκι θα μας πάρει παραμάζωμα; Αμα σε ψηφίζω θέλω να ξέρω, σε αυτό το Δέλτα θα με βρουν. Να’χω γνώση. Γιατί ποτάμι και ο Εβρος, ποτάμι και ο Αχελώος. Αλλά 480 χλμ ο ένας, 220 χλμ ο άλλος. Ο μισός στη Βουλγαρία ο ένας, ολόκληρος στην Ελλαδα ο άλλος. Υπάρχουν διαφορές.
Κατάλαβες πετάει ένα ποτάμι και νομίζει καθάρισε. Που πας κύριος, έτσι ούτε για διαχειριστής δεν πας, όχι για ευρωβουλή.

Αλλά να το πούμε και το καλό. Με σακίδιο αποτυχημένου ορειβάτη, δαχτυλίδι χαλαζία και πέδιλο Γερμανού τουρίστα στην Ακρόπολη και με »καλησπέρα-καλησπέρα» μόνο ο Θεοδωράκης θα μπορούσε να κάνει καριέρα και να περνιέται και για διανοούμενος. Οχι, τα καλά του εγώ, του τα αναγνωρίζω.
Και κανονικά εδώ που τα λέμε τον έρανο αυτό »Από 1 έως 10 ευρώ» έπρεπε να τον είχε κάνει καιρό πριν. Εγω τα’λεγα εδώ που τον έβλεπα κάθε Κυριακή με το ίδιο το μπλουζάκι, πλύνε βάλε, έλεγα παιδιά ο Σταυρούλης δεν έχει λεφτά, ελάτε να μαζέψουμε 50 ευρώ εδώ στην γειτονιά να του πάρουμε ένα πόλο του παιδιού. Κανείς δεν μ’ακουγε. Να τώρα λέει και καλά για τον Ομπάμα, και τον μιμείτε για να μη λέμε ότι έχει χορηγούς και βρίσκει πρόσχημα για να πάρει μιά αλλαξιά. Τέτοιοι είσαστε. Ανάλγητοι στον πόνο του διπλανού σας πρώην δημοσιογράφου.

Και κάνατε και κάτι άλλο που καθόλου δε μ’άρεσε. Καλά λίγο τσίπα δεν έχετε, αίμα δεν κυλάει στις φλέβες σας, λίγο ντροπή για τον πόνο που προκαλείτε; Βγαίνει ο Σταύρος να πάει στη δουλειά του στη Μεσογείων με το τζιπάκι του το 4×4 και τον αναγκάζετε να βλέπει ένα τσούρμο ανθρώπων να περιμένουν το λεωφορείο;; Και να μη χωράνε και όλοι; Και να στριμώχνονται; Και να ποδοπατιούνται; Καλά την παιδική του ψυχούλα που βλάπτεται ανεπανόρθωτα με τέτοιες εικόνες δεν την σκεφτήκατε; Θα σας το πω εγώ, αλλά κάν’τε ότι το ακούσατε από αλλού, μη μου έχει και υποχρέωση, δε θέλω. Αμα βγαίνετε στην στάση και βλέπετε 10-12 άτομα, φεύγετε όπως είστε. Πάτε στην επόμενη, στην προηγούμενη. δε με ενδιαφέρει, κόψ’τε το με τα πόδια, με τον κώλο, με το πατίνι, μόνο μη ξαναδεί τέτοιο πράγμα το παιδί, γιατί δεν το’χει σε τίποτα, θα κατέβει και στις εθνικές μπορεί και στις δημοτικές τις εκλογές και επειδή θα έχει ταραχθεί και πιο πολύ θα κατέβει με τον »Ωκεανό» και μετά πάει δε θα ξαναδούμε »Πρωταγωνιστές», ούτε όταν βγάλουμε πετρέλαιο στο Αιγαίο. Να το ξέρετε.

Και είναι και να τρελλαίνεσαι το πως του μπήκε η ιδέα. Καλά ξεπερνώ το γεγονός ότι όσοι συναντά του λένε πρώτη κουβέντα »Γεια» και στο καπάκι »Τι θα κάνουμε;». Τι να κάνουμε, να κάνουμε μουσακά. Να πάμε για ποτό στο Γκάζι. Να πάμε σινεμά. Μόνο ο Θεοδωράκης στην ερώτηση »Τι θα κάνουμε;» θα σκεφτόταν να κάνει κόμμα. Αλλά αυτός είναι ο Στάυρος. Διορατικός. Μια κουβέντα λες εσύ, πούλμαν για Βρυξέλλες ναυλώνει αυτός.

Και προκαλώ να βγουν οι φοιτητές της Λέρου, η παρέα του Βόλου, οι πιτσιρικάδες από τα Χανιά, ο συνεταιρισμός από τα Γιάννενα και όσοι τον φώναξαν στην Αριστοτέλους να μας πουν τη στιχομυθία. Γιατί αντί να διαβάζετε για την εξεταστική, αντί να πίνετε τσιπουράκι, αντί να παίζεται lol, αντί να φτιάχνετε μαρμελάδες, αντί να βολτάρετε το Θερμαικό, γιατί μιλήσατε στον Θεοδωράκη. Βγείτε να μας πείτε υπεύθυνα. Ξέρετε ποιοι είστε.

Και μας πρήξατε όλο ανάπτυξη, ανάπτυξη και πρωτογενές πλεόνασμα και ιστορίες για αγρίους. Σαρδέλες. Αυτή είναι η μαγική λέξη για να γίνει η Ελλάδα το Ντουμπάι των Βαλκανίων. Αντε και κάνας τσίρος. Το είπε ξεκάθαρα ο Στάυρος: Θάλασσα-ψάρια και τουρισμός. Είπε επίσης: Την Ελλάδα θα σώσει το χώμα, ο ήλιος και η θάλασσα. Αλλο που για να δούμε αποτέλεσμα από όλα αυτά πρέπει να περάσουνε το λιγότερο 5-10 χρόνια πάνω κάτω για το καθένα. Δε μας νοιάζει αυτό. Μας νοιάζει που αν πεις στον Ελληνα ούζο, νησιά, κρέας, σαλιγκάρια, σπιρουλίνα και ρόδι πάει τις τσέπωσες μπαμ μπαμ 50.000 ψήφους.

Και κάτι τελευταίο. Διακρίνατε και εσείς πόσο απ’εξω, απ’εξω σας το’φερε για την ανεργία. Τι γλυκά που σας το πάσαρε. Με ρητορικές καταφάσεις. Δεν είπε αριθμούς να πάθετε κανά εγκεφαλικό να μη μπορείτε να ζωγραφίσετε τον σταυρό μετά πάνω στο ψηφοδέλτιο από το Ποτάμι, μέσα στο παραβάν. Διακριτικότητα ζηλευτή, ανάλογη της δεξιοτεχνίας του να σου δείχνει σκατό και επειδή στο δείχνει σε ασπρόμαυρο πλάνο, υπό τους ήχους Χατζιδάκι και γωνιακή λήψη 32.45 μοιρών, να το βλέπεις μους καραμέλα με σοκολάτα Τζιαντούγια.

Και για να μην τυραννιέστε, είναι απλό. Αν αμφιταλαντεύεστε, αν δε ξέρετε να τον στηρίξετε ή όχι να σας πω ότι στο MEGA στις 8 η Τρέμη έπαιξε συγκινητικό ρεπορτάζ για το »Ποτάμι». Πάρτε αεροπλάνο καλύτερα.

(Δε ξέρω αν ο Θεοδωράκης έχει ή όχι αγνές προθέσεις, αν πιστεύει αυτά που λέει ή όχι, αν μπορεί να πετύχει ή όχι, αν μπορεί να βοηθήσει ή όχι. Ξέρω όμως πως σε μία Ελλάδα που ψυχορραγεί, τέτοιες σπασμωδικές-φαινομενικά- κινήσεις, χωρίς πειστικές και ξεκάθαρες θέσεις παρά μόνο με μακροσκελή ευχολόγια και προτάσεις που μόνο σκοπό έχουν να χτυπήσουν στο θυμικό των αποδεκτών του, σκιαγραφόντας εξ ασφαλούς αποστάσεως μία Ελλάδα που όλοι θέλουμε, που φαντάζει ιδανική στη θεωρία αλλά ανέφικτη στην πράξη (και κυρίως ανέφικτη εφόσον εκλείπει από το λόγο του έστω και μία απτή πραγματοποιήσιμη, κατ’ελάχιστο, πρόταση), εγείρει ερωτηματικά. Και πάνω απ’ολα δημιουργεί θλίψη γιατί ο Θεοδωράκης είναι ένας άνθρωπος κατά τα άλλα συμπαθής. Αυτό που παρουσίασε όμως, κατ’αρχήν, είναι σκέψεις ενός έφηβου που ονειρεύεται και όχι ενός ενήλικα που καίγεται να πράξει. Εχει βέβαια χρόνο να το εμπλουτίσει, να το διορθώσει, να μιλήσει ξεκάθαρα για το τι επιδιώκει με το νέο του ρόλο στην πολιτική και τότε θα ξανακριθεί.)

Μέχρι τότε…

Καληνύχτα-καληνύχτα Ελλάδα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s