Κυνικές αλχημείες.

Κυνικός δεν είναι αυτός που λατρεύει τη πραγματικότητα γιατί σιχαίνεται τα αισθήματα.
Είναι αυτός που διαλέγει τη πραγματικότητα γιατί έχει καταλάβει πώς ακριβώς λειτουργούν τα αισθήματα.
Και για να καταλάβεις κάτι σημαίνει πρώτα ότι το ‘χεις νιώσει.
Αγκαλιάστε τους κυνικούς γύρω σας και μην τους περνάτε για αναίσθητους κάφρους.
Ή τουλάχιστον όχι μόνο γι’ αυτό.

Το υπουλότερο μηχάνημα σε τούτον εδώ το κόσμο, είναι το μυαλό.
Αν υπεραναλύεις τα πάντα, θα ξέρεις πως αυτός ο διάολος δε σταματάει ποτέ. Παράγει τεράστιες ποσότητες από όλα εκείνα που είναι ικανά να σε καταστρέψουν.
Σκέψεις, σενάρια, υποδείγματα συζητήσεων και εναλλακτικών μπλέκονται το ένα με το άλλο, παραλύοντας συχνά το κορμί σου.
Λένε, πως είναι κατάρα να αισθάνεσαι τα πάντα τόσο έντονα.
Συναισθηματική νοημοσύνη και ηρεμία δεν πάνε ποτέ μαζί, θα σου πουν οι ψυχολόγοι.

Ομως, διακριτικό γνώρισμα όσων σκέφτονται πολύ, είναι η ικανότητα τους να ανταπεξέρχονται σε όσα τους συμβαίνουν ακόμα κι αν φαινομενικά υποφέρουν.
Το να αφήνεις τα προβλήματα σου άλυτα, αποφεύγοντας να αναμετρηθείς μαζί τους και λογίζοντας τα για μη αναστρέψιμες αλήθειες, είναι η αιτία όλων των ψυχογενών διαταραχών.
Αντίθετα, το να επιλέγεις να δώσεις λύσεις και να κατοχυρώνεις εν εφεδρεία επιλογές, αποφασίζοντας να ‘ρθεις αντιμέτωπος με τον πόνο που αυτό συνεπάγεται, συνιστά τη θεραπεία τους.
Επομένως, αυτοί που υποφέρουν είναι τελικά αυτοί που δεν σκέφτονται.
Και, αν δεχτούμε, πως αυτό που μας διαχωρίζει από τα ζώα είναι ο νους, είναι κρίμα πολύ να ταΐζουμε αφειδώς τα ζωώδη ένστικτά μας και να αφήνουμε νηστικό το πιο ανεξιχνίαστο και μεγαλειώδες όργανο της ανθρώπινης υπόστασης.
Είναι ευλογία να μην επιβιώνεις απλώς όσων σου συμβαίνουν, μα να χρωματίζεις, να αλλάζεις και να προετοιμάζεις. Κι όλα αυτά ποτέ δε γίνονται αν έχεις τον διακόπτη των σκέψεων σου στο off.

Ας έρθουν όλοι αυτοί να μας εξηγήσουν, πώς ζούνε χωρίς να σκέφτονται.
Πώς εξελίσσονται μέσα από στατικές καθημερινότητες και μονοδιάστατες πραγματικότητες.
Πώς αισθάνονται που χάραξαν το δρόμο τους σε ράγες χωρίς ούτε μία διακλάδωση.
Μπορεί κανείς να διαφύγει απ’την ευθεία; Κι αν διαφύγει, να πάει πού;
Πώς πέφτουνε για ύπνο, όταν ξέρουν πως υπάρχουν χίλια μέρη και αυτοί, εξ εγγενούς επιλογής, έχουν επισκεφθεί μόνο το ένα;
Εμείς, μπορεί να χάνουμε το δρόμο μας, να αργούμε στον προορισμό μας και να φτάνουμε καταιδρωμένοι, κατάκοποι ή άδειοι.
Μα κανείς δε σου εγγυάται πως η ευθεία σε βγάζει στο σωστό και, πολύ περισσότερο, κανείς δε μπορεί  να υποστηρίξει ότι από ένα μόνο δρόμο θα δεις ποτέ σου περισσότερες από μία θάλασσες.
Και στο δίλημμα προδιαγεγραμμένες διαδρομές ή αβέβαιες στροφές, θα έπρεπε όλοι να απαντούμε αμέσως το δεύτερο.

Θέλει μαγκιά πολύ να νιώθεις τα πάντα τόσο διάφανα, να ηχούν μέσα σου οι λεπτομέρειες, να πάλλονται οι αντιθέσεις και εσύ να παραμένεις ακέραιος, συνεπής στην ορθότητα και θαραλλέος στα λάθη σου.
Να ξέρεις πως κάθε απόφαση σου, μπορεί, πραγμάτι, να μην διεκδικεί τα σκήπτρα της τελειότητας αλλά έχει κερδίσει σίγουρα το στοίχημα της αλήθειας.
Και είναι σπουδαίο να μπορείς να σηκώνεσαι κάθε μέρα, να κοιτιέσαι στον καθρέφτη σου και να ξέρεις πως ο,τι κι αν είναι αυτό που θα αντιμετωπίσεις, το ‘χεις συνειδητά επιλέξει, έχοντας πρώτα, εν γνώση σου, αποκλείσει κάθε άλλη πιθανή εκδοχή.

Εγώ έχω εδώ και καιρό αποφασίσει να μη μασάω αυτά που γεννά ο νους και η ψυχή μου. Όσο στραβά, άσχημα, αγενή ή στενόχωρα κι αν είναι.  Να μην τα θάβω αλαφιασμένα. Να μη διαλέγω σχολαστικά μόνο όσα ευγενή και καλοσυνάτα ταιριάζουν στον καθώς πρέπει εαυτό μου, αλλά να τα κρίνω όλα και να μένω με αυτά που πιστεύω πως ανταποκρίνονται σε αυτό που πράγματι είμαι. Άμα νιώσω ότι θέλω να σε βρίσω, θα σε βρίσω κι αν μετά νιώσω πως δεν έκανα σωστά θα σου φωνάξω ένα μεγαλοπρεπές συγγνώμη που θα χώσει τον ακριβοθώρητο εγωισμό μου δέκα μέτρα κάτω απ’ τη γη. Το τι θα κάνεις με αυτό το συγγνώμη είναι βέβαια δική σου δουλειά. Κράτα το ή πέτα το. Δε θα βάλω όμως ποτέ σ’ εμένα χαλινάρια για να έχω εσένα αβλαβή.

Δε θέλω, λοιπόν, να απολογούμαι για την όποια κυνικότητα διακρίνεις μέσα μου. Ούτε να ζητώ συγγνώμες γιατί σε ξεβόλεψα απ’ τον γεμάτο συννεφάκια κόσμο σου.

Θέλω επιτέλους να σε κάνω να δεις πως αξίζει να διαλύσεις χίλιες φορές τον κόσμο σου για να φτιάξεις τελικά αυτόν που σου ταιριάζει. Κι όχι να ζεις λαθραία στους κόσμους των πολλών.

Και όποιος αντέχει, ακολουθεί.
tumblr_nuhmy7MgTr1uaibhco1_500

Advertisements