|Η άνοιξη αυτή|

Μια ταμπέλα. Ένας άδειος δρόμος. Τα φύλλα που τα κουνάει ο αέρας. Ένας σκύλος που γλείφει τ’ αρχίδια του. Περπατώ.

Και βλέπω τριγύρω μου γκρίζες εικόνες. Σφίγγω το παλτό μου πάνω μου γιατί φυσάει. Πού και πού κάνει την εμφάνισή της μία ανεπαίσθητη αχτίδα του ήλιου. Δε φτάνει όμως. Νιώθω ότι αυτή η άνοιξη Read More »

Urban Vibes: Ένα πρωινό στην πόλη

Όπως κάθε αστός που σέβεται τον εαυτό του, αποφασίσαμε κι εμείς για λίγο να απαρνηθούμε το πρωινό σε καναπέ με το Nickelodeon ανοιχτό στην τηλεόραση, και να βγούμε για πρωινό στην πόλη.

Εδώ να σε προλάβω, και πριν μου πεις το «είχατε και στο χωριό σου breakfast», να σου πω πρώτον πωςRead More »

Δίπλα σου, μαθαίνω να μ’ αρέσει ο αχώνευτος εαυτός μου

Και τι να το κάνω;

Δε θέλω χέρια δεμένα για να σε αισθάνομαι δέρμα μου.
Ούτε να μοιραστούμε το δώρο μίας μάζωξης για να αντιληφθώ ότι είμαστε ζευγάρι. Δεν μου αρκεί να φεύγουμε μαζί από το μπαρ ή να οδηγείς εσύ το αυτοκίνητό μου επειδή έχω πιει πολύ. Δέκα, είκοσι, διακόσιοι θα με κάνουν να γελάσω. Δε μου αρκεί Read More »

Δεν είναι απλώς ένα έξτρα χρωμόσωμα

Εγώ δε θα σας πω για το ένα χρωμόσωμα παραπάνω. Ούτε για ένα παρακάτω, ούτε για δύο συν.

Όταν λέμε πώς είναι «απλώς ένα έξτρα χρωμόσωμα» είναι σαν να μας δίνουμε το άλλοθι για να διαχωρίσουμε, να υποτιμήσουμε, να ξεχωρίσουμε.Και λίγο πριν, να μας το παίρνουμε πίσω, προτάσσοντας τη λογική μας. Ένας φασκιωμένος ρατσισμός που τελευταία στιγμή, Read More »